PRESUNCIÓN DE INOCENCIA

Todas as persoas, sen diferencia, son presuntamente inocentes mentres non quede clara a súa culpa, e cómpre facer un esforzo por manter este principio en toda ocasión. Cando lin a noticia da detención de dous veciños de Ribadavia na Voz (mencionaba “homicidio en grado de tentativa”), pregunteime quen serían os autores, pero tampouco fixo falta indagar moito:  alí aparecían imprudentemente  por escrito cos seus nomes e apelidos.  Se conoce que o periodista considerou que aos xitanos non lles é aplicable o dereito á privacidade e non resulta necesario coidar a súa imaxe pública…

Pero eu tamén debo confesar que un amago de pensamento levoume pola insana vía de sacar conclusións cómodas e precipitadas.  Non puiden evitar seguir levemente a inxusta tendencia de reparar nos apelidos xitanos e de asociar iso a unha caracterización racial previa sobre os comportamentos machistas, os ánimos exaltados e ata o instinto vingativo de orixe cultural… Foi un pensamento fugaz, pero avergoñeime de caír nel. Espero que ese sentimento sexa un síntoma da miña firme intención de extirpar tan perniciosas tendencias.

A trifulca parece que ao final non fora moi seria. Montouse cunha mecánica seguramente explicable tratándose dun tétrico local onde se non ocorren máis desgrazas é, simplemente, porque o ruído é tan potente que paraliza os cerebros dos consumidores, pero o certo é que moitos de nós antes que en dous cidadáns pensamos en dous rapaces de pedigrí diferente. Incluso houbo quen máis desinhibido ca min chegou a expresar en alta voz:  ”É que estes xitanos son terribles cando se encenden…”

Agora alégrome por eles e espero que todo acabe ben.  E por certo, ademais das probas que os deixan en liberdade hai quen di que na man do rapaz da foto o único que podería facer unha navalla sería molestar a execución duns tremendos sopapos a calquera contrincante…