SEN_REDE

 ¡¡HOSSTIASS TÍAAAA, QUE SE HA QUEMADO EL WINDSORRRR!!

 

¬ Hai algo nas cidades que nos fai crer invulnerables. É unha sensación falsa, por suposto. Pensamos que as desmesuradas prestacións materiais de que dispomos, que a desenvolvida tecnoloxía que se nos ofrece e que tantos servizos ao alcance da man poden evitarnos calquera desgraza individual ou colectiva; pensamos, coitados nós, que a cidade ten tanto poder como para evitar os golpes de azar ou mesmo ocultar a innegable dificultade de vivir.

 

¬ Por iso se nos queda cara de pan cando un edificio señeiro arde de pronto coma unha xesta seca, ou cando unha estatística desvela que o 80% dos habitantes vivimos respirando un aire tan contaminado que morremos en paquetes de cen; ou mesmo cando sabemos que un 60% das familias chegan con gran dificultade a fin de mes. Cara de pan quédalle tamén a calquera cando nos chaman unha mañá a primeira hora para dicirnos que un compañeiro da oficina do lado acaba saltar polo aire nunha estación de cercanías porque a un tarado que fala un idioma raro se lle puxo nas pelotas defender o seu punto de vista cunha bomba. As cidades son terriblemente impredecibles, pero para o crecente número de urbanitas segue sendo inaceptable o desorde natural. Cando pasan dous días o carisma metropolitano e a hipnosis mediática de occidente  volven a adonarse do ambiente e a evitar calquera reflexión crítica posible. Como moito, reaccionaremos cunha frase como a que unha rapaza algo pija ía comentando pola rúa o día despois do incendio, entre incrédula e emocionada, “Hostiass, tía, que se ha quemado el Windsor”.

 

¬ Somos a especie máis lista, máis imaxinativa, máis dominadora, pero tamén somos a única cunha capacidade infinita para autodestruírnos no medio dun proceso pracenteiro e inconsciente ao que eufemísticamente lle estamos a chamar “vida civilizada”.

 

¬ Poida que desvaríe ao pensar isto. Pero mirade a foto. Mirade ben este churrasco que antes foi un edificio no medio da “City” madrileña, como quen di, o centro financeiro máis ostentoso de España, e pensade canto tardou en arder quizais por cupla dun puto cigarro mal apagado. Dentro traballaban avogados de postín, había instalados servidores informáticos nos que caben mil bibliotecas, dispuña de climatización intelixente… Pero o que máis había alí dentro eran seres humanos diariamente hipnotizados polas súas técnicas sofisticadas, pola súa posición preponderante nun mundo desigual… e tan limitados no seu máis básico instinto de conservación que non se deron de conta de que os sistemas de seguridade eran unha auténtica mierda. ¿Estraño o incendio? O que non sei é como non ocorreu antes.  

NON QUEREMOS CRER…

¬ O que levará á ruína a nosa Civilización non serán os fundamentalismos, as crenzas exaltadas ou esas cousas coas que nos alarman nos noticieiros. O que acabará connosco será o que NON QUEREMOS CRER: que neste mundo mandan catro desaprensivos avarizosos. 

¬ Non é un tópico, non é un slogan de cantautor progre. A cruel realidade da explotación no Terceiro Mundo, a evidencia da destrucción da Natureza, a ameaza dos desequilibrios causados polo descerebramento colectivo duns cidadáns con apetencias egoístas e irresponsables, todo iso acabará connosco.  Acaso non cres que os nosos dirixentes SABEN QUE NOS ESTÁN DESTRUÍNDO? Pois de que o creas depende o noso futuro. Sona a proclama oca de catro hippies, pero é estremecedoramente certo.

Unha explicación do mundo en 20 minutos está neste vídeo. Os dous primeiros minutos son algo abstractos, despois fanse reflexións moi lúcidas e fáciles de comprender:

 

 A BANALIDADE DO MAL

¬ Existe un moi recomendable ensaio sobre a obra da pensadora Hannah Arendt do que me interesou especialmente como aquela aborda a natureza da “maldade” dos mandos nazis. E interesoume porque puiden achar máis dunha reflexión perfectamente aplicable á personalidade e ao comportamento de moitos dos representantes políticos ribeiraos actuais.

¬ Mentalidade “funcionaria”, ausencia de autocrítica, obediencia cega ao aparato que os resgata do anonimato e os sitúa nunha posición relativamente privilexiada, desprezo absoluto polos puntos de vista diferentes,  elusión de valoracións morais…

¬ Porque a maldade non é profunda e razoada, mantén Arendt, senón banal e práctica. O resultado de ignorar aos demais e de ignorar a propia condición moral pode derivar tanto nun terrible Auschwitz, onde se gasean xudeus, como nunha Comarca afogada en dioxinas residuais. Esta visión seguramente non é tan sinxela e desproporcionada como parece cando nos damos de conta de que a mentalidade e o modus operandi dos autores é exactamente a mesma: consecución de obxectivos marcados producindo danos ao demais e sen amosar o menor síntoma de arrepentimento. 

Resulta preocupante que grao do dano colectivo que causen vai depender unicamente da instrucción concreta que reciban das alturas, porque a aplicación da orde, por  inxusta  ou inhumana que sexa, vai ser aplicada sen dubidar por esta praga de servos-executores.

¿Como obviar o evidente parecido entre o noso Fidalguito e o nazi Eichmann que descrebe a pensadora? ¿Non son acaso dous animais creados por e para o sistema? ¿non teñen como única meta defender calquera misión sen a menor reconsideración ou dúbida con tal de acadar beneficios para o seu clan? Dirán algúns que hai diferencia: por suposto. Calquera pode deducir claramente que mentres un mataba seres humanos outro se limita a apoiar un Vertedeiro ilegal que matar, o que é matar, tamén acabará matando, pero se notará moitísimo menos nas estatísticas… Polo menos os primeiros anos.

CRUZADA PULPOTEÍSTA

 

¬ Ocórreseme ilustrar a valoración do fenómeno nacional-cultureta que veño expresando no blog principal cunha anécdota  recente tan grave como significativa: unha concelleira do BNG do Concello de Ourense condicionou a concesión de subvencións ás asociacións da cidade ao feito de que asistisen a un acto cultural de autopropaganda. Lembremos: a conferencia titúlase “Nación, liberdade e progreso”, e concerto lírico, “Na frente unha estrela” (será a da bandeira do BNG, supoñemos…) En fin,  incrible. Pero moito máis incrible foi a desculpa alegada: ao parecer tratábase dun… ¡¡erro de redacción!!

 

¬ ¿Como se pode errar na redacción dun comunicado de dous párrafos?

¿Que lapsus lingüístico se pode desprender da expresión “A PARTICIPACIÓN NAS ACTIVIDADES ORGANIZADAS POR ESTA CONCELLARÍA TERANSE EN CONTA Á HORA DE REPARTIR AS AXUDAS”?

 

¬ Se pretendese expresar que a intervención en actos culturais galegos sería valorada para conceder subvencións quizais non houbese tanto que reprochar. Pero non dicía eso: falaba de participar en ”actividades organizadas por esta Concellaría.” Xa o dixen: apodéranse de todo o que sone a galego e eríxense nos sacerdotes. Con toda a súa vehemencia evanxelizadora divulgan a nova fe pulpoteísta entre os futuros votantes-crentes. Seguramente en breve moitos crerán nunha nación galega ultraterrea; mentres, eles xa terán trincando unhas moi terreais ración de pulpo… Chámalles tontos.

 

* Sei que o correcto é escribir polbo, pero había que elixir entre escrupulosidade normativa e eufonía verbal e eu preferín pulpo. Á feira, podendo ser.